ujang : “nekad lo den…..”

eden : “jiga nu kakara kenal wae jang. teu nanaon. demi…”

ujang : “demi???”

eden : “demi cita-cita, kan ti kamari-kamari ge geus di bere nyaho ku sayah. moal rugi lah pokonamah mun kusabab urang aya, nu lian jadi leuwih gampang hirupna”

ujang : ” oh kitu nya… sok lah ku urang di dukung”

eden : ” sip…. kitu atuh. tenang we jang, pasti aya jalan. insya Allah.”